schreef op mei 13, 2017
om
10:26 am
In 2009 kregen we Roef. “Toevallig” zo’n hond die eruit ziet alsof hij een hoog knuffelgehalte heeft, maar zich absoluut niet laat benaderen door vreemden. Volledig gefocust op zijn “eigen roedel”, beschermend als een schapenhond om zijn gezin heen en dat bracht ons op een idee. Wat als wij onze hond nu laten trainen tot hulphond? In die tijd waren de zorgkantoren erg huiverig voor deze vorm van begeleiding. Via het persoonsgebonden budget was wel individuele begeleiding mogelijk, maar het woord “hond” mocht nergens in de papieren terug komen. En dat terwijl nu in 2017 autismegeleidehonden steeds meer geaccepteerd worden. Nog steeds met één maar…. Je moet alles, wat de hond betreft, zelf betalen. Maar dat weegt niet op tegen het plezier en het gemak van een autismegeleidehond.
Regelmatig vragen mensen waarom ik mijn hond heb laten trainen tot een autismegeleidehond, wat doet hij nu precies en wat voegt het toe? Een autismegeleidehond biedt veiligheid en vriendschap. Met z’n tweeën ben je nooit alleen! Een autismegeleidehond geeft bewegingsvrijheid en heeft een positieve invloed op gedrag. Door de hond zou je met het hele gezin op stap kunnen gaan zonder strijd! Wie wil dat nou niet?
We ging dus aan de slag met de training “aai-speel maatje”. Jessica kon heel erg op zichzelf gericht zijn en miste soms het vermogen om zich in te leven in een ander. In een veilige setting, met hulp van coach Mariolein Ockers, leerde zij spelen en werken met de hond. Roef voelt emoties haarscherp aan en nog voordat de huilbui uitbarst, komt hij al troosten. Roef heeft onvoorwaardelijk lief, ook als je heel erg boos bent en de boel kort en klein scheld of slaat. Roef is onbevooroordeeld en reageert op wie je bent en niet op je uiterlijk of dat je anders doet dan anderen. Jessica ging steeds meer “alleen” doen (samen met de hond), alleen naar de winkels, de orthodontist, bibliotheek, kapper etc. Roef leerde altijd dezelfde uitgang in de winkel te kiezen in geval van paniek, zodat wij altijd ons kind weer buiten terug konden vinden. Hij heeft Jessica geholpen om buiten de deur te komen waarbij ze zich steeds meer op haar gemak ging voelen in de drukte waar heel veel prikkels tegelijk op haar af komen. Ze werd bewuster van zichzelf en van haar houding en leerde de baas te zijn over de hond op een goede manier. Hij leerde gefocust te zijn op zijn baasje, braaf te wachten onder tafel in een restaurant, hij leerde te wachten op de stoep om zo Jessica te leren over te steken. Roef bood veiligheid om een gesprekje aan te kunnen knopen met vreemden. Met Roef leerde Jessica om sociale vaardigheden in de praktijk toe te passen en mensen aan te kijken.
En dan ga je als gezin met de “geleidehond” op pad. En dat is nog de grootste kunst! Landen, bedrijven, horeca en (pret)parken gaan wisselend om met een autismegeleidehond. Soms voel je je welkom, soms helemaal niet. In de meeste gevallen meld ik van te voren dat we met een autismegeleidehond komen en neem ik zelfs de e-mail mee, waarop staat dat we welkom zijn. In Duitsland hebben we een park meegemaakt waarbij we ieder half uur staande werden gehouden door het personeel, die moesten dan weer bellen naar de directie (ondanks mijn email), daar word je als gezin heel ongelukkig van. In Frankrijk worden wij altijd zéér welkom ontvangen, daar krijgen wij meestal voorrang op de grote groep en zelfs gratis toegang voor het kind met de “handicap” en haar hond. In Nederland is het ontvangst heel wisselend. Het goede nieuws is dat in april 2016 de Eerste Kamer de ratificatie van het VN Gehandicaptenverdrag heeft aanvaard. Het Verdrag regelt dat iedereen, met of zonder een beperking, volwaardig kan deelnemen aan de samenleving. Discrimineren om je handicap mag niet volgens de wet “gelijkwaardige behandeling”. Dus ook als je kind geen “zichtbare handicap” heeft. Maar dan al die mensen…. aangestaard worden omdat je hond een jasje aan heeft, mensen die je staande houden en vragen stellen, aan een uiterst verlegen meisje, over haar hond. Al die mensen die je hond dan juist willen aaien, terwijl hij aan alle kanten uitstraalt dat hij dit niet wil (laat staan dat het ook nog op z’n jasje staat)! Dus mocht je een hulphond tegen komen… laat de hond en zijn baasje lekker met rust en probeer vooral NIET de hond te aaien. Hij is aan het werk en probeert zich te focussen op zijn baasje en dat doet hij niet voor niets…..
Regelmatig vragen mensen waarom ik mijn hond heb laten trainen tot een autismegeleidehond, wat doet hij nu precies en wat voegt het toe? Een autismegeleidehond biedt veiligheid en vriendschap. Met z’n tweeën ben je nooit alleen! Een autismegeleidehond geeft bewegingsvrijheid en heeft een positieve invloed op gedrag. Door de hond zou je met het hele gezin op stap kunnen gaan zonder strijd! Wie wil dat nou niet?
We ging dus aan de slag met de training “aai-speel maatje”. Jessica kon heel erg op zichzelf gericht zijn en miste soms het vermogen om zich in te leven in een ander. In een veilige setting, met hulp van coach Mariolein Ockers, leerde zij spelen en werken met de hond. Roef voelt emoties haarscherp aan en nog voordat de huilbui uitbarst, komt hij al troosten. Roef heeft onvoorwaardelijk lief, ook als je heel erg boos bent en de boel kort en klein scheld of slaat. Roef is onbevooroordeeld en reageert op wie je bent en niet op je uiterlijk of dat je anders doet dan anderen. Jessica ging steeds meer “alleen” doen (samen met de hond), alleen naar de winkels, de orthodontist, bibliotheek, kapper etc. Roef leerde altijd dezelfde uitgang in de winkel te kiezen in geval van paniek, zodat wij altijd ons kind weer buiten terug konden vinden. Hij heeft Jessica geholpen om buiten de deur te komen waarbij ze zich steeds meer op haar gemak ging voelen in de drukte waar heel veel prikkels tegelijk op haar af komen. Ze werd bewuster van zichzelf en van haar houding en leerde de baas te zijn over de hond op een goede manier. Hij leerde gefocust te zijn op zijn baasje, braaf te wachten onder tafel in een restaurant, hij leerde te wachten op de stoep om zo Jessica te leren over te steken. Roef bood veiligheid om een gesprekje aan te kunnen knopen met vreemden. Met Roef leerde Jessica om sociale vaardigheden in de praktijk toe te passen en mensen aan te kijken.
En dan ga je als gezin met de “geleidehond” op pad. En dat is nog de grootste kunst! Landen, bedrijven, horeca en (pret)parken gaan wisselend om met een autismegeleidehond. Soms voel je je welkom, soms helemaal niet. In de meeste gevallen meld ik van te voren dat we met een autismegeleidehond komen en neem ik zelfs de e-mail mee, waarop staat dat we welkom zijn. In Duitsland hebben we een park meegemaakt waarbij we ieder half uur staande werden gehouden door het personeel, die moesten dan weer bellen naar de directie (ondanks mijn email), daar word je als gezin heel ongelukkig van. In Frankrijk worden wij altijd zéér welkom ontvangen, daar krijgen wij meestal voorrang op de grote groep en zelfs gratis toegang voor het kind met de “handicap” en haar hond. In Nederland is het ontvangst heel wisselend. Het goede nieuws is dat in april 2016 de Eerste Kamer de ratificatie van het VN Gehandicaptenverdrag heeft aanvaard. Het Verdrag regelt dat iedereen, met of zonder een beperking, volwaardig kan deelnemen aan de samenleving. Discrimineren om je handicap mag niet volgens de wet “gelijkwaardige behandeling”. Dus ook als je kind geen “zichtbare handicap” heeft. Maar dan al die mensen…. aangestaard worden omdat je hond een jasje aan heeft, mensen die je staande houden en vragen stellen, aan een uiterst verlegen meisje, over haar hond. Al die mensen die je hond dan juist willen aaien, terwijl hij aan alle kanten uitstraalt dat hij dit niet wil (laat staan dat het ook nog op z’n jasje staat)! Dus mocht je een hulphond tegen komen… laat de hond en zijn baasje lekker met rust en probeer vooral NIET de hond te aaien. Hij is aan het werk en probeert zich te focussen op zijn baasje en dat doet hij niet voor niets…..