schreef op maart 10, 2017
om
1:56 pm
Waarom een hulphond voor autisme?
Via social media lazen we een post over een hulphond. Een hulphond die ingezet kan worden voor kinderen met autisme? Als therapie of geleidehond? Bestaat dat echt? Onze interesse was gewekt. Zou dit iets zijn voor onze zoon met ASS, die toen 5 jaar was? Een lieve jongen, die je constant in de gaten moet houden of liever vast moet houden anders ben je hem kwijt. Hij ziet geen gevaar en als iets zijn interesse heeft gewekt, dan moet hij daar naar toe, zonder daarbij op zijn omgeving te letten.
Op zoek naar meer informatie werd het enthousiasme alleen maar groter. Het zou onze zoon ook kunnen helpen bij het creëren van meer rust, het hebben van een maatje, iemand om zijn verhaal bij kwijt te kunnen, het leren zorgen voor dieren, verbeteren van communicatie, helpen om alleen zijn weg te vinden bij alledaagse dingen. En ziet zo’n doodle, die veel ingezet wordt, er toch ook niet gewoon geweldig uit? Alleen dat is al leuk.
Reflectie momentje: Willen wij echt een hond? Een hond is ook een zorg, kost veel tijd, er moet altijd rekening mee gehouden worden en is niet te vergeten een kostenpost. Past dit in ons gezin? Willen we die investering doen? We laten het plan even rusten. Zijn we over een paar maanden nog enthousiast, dan gaan we echt op zoek naar een hond en een trainer.
Ja, na een paar maanden nog steeds enthousiast. Op zoek naar een doodle. Een goede fokker, een betaalbare prijs. Mag de pup getest worden en mogen we deze zelf uitzoeken? Gelukt. In juli 2015 is pup Max bij ons in huis gekomen.
En ondertussen op zoek naar een trainer. We zijn uitgekomen bij Mariolein Ockers van Stichting SAAC, die naast individuele begeleiding aan onze zoon op het gebied van autisme, ons ook helpt met het zelf trainen van Max. Voordat Max kwam, was onze zoon daardoor al voorbereid op zijn komst.
Een pup opvoeden, dat is nog best een ding naast je drukke (gezins)leven. Een fladderend kind naast een speelse pup is geen goede combi. Vertel je kind maar dat het rustig moet doen, omdat de hond anders te druk wordt. Vertellen lukt wel, maar de praktijk werkt natuurlijk anders. Zoon had enorme interesse in de pup, maar de pup sprong en hapte alleen maar naar al de fladderende bewegende lichaamsdelen en kleding. Echt een band ontstond er daardoor niet en de interesse voor de hond was weg. Dochter van 4 daarentegen deed alles met de hond….. uh wat was het doel ook alweer van de hond?
Maar gelukkig. Max is flink groter geworden, is net 1 jaar, en een stuk rustiger. Interesse in de hond kwam terug. De band komt en wordt steeds iets beter.
Mijn zoon is nu 7 en aait en kroelt de hond, voert hele gesprekken met hem. Vertelt wat hij gaat doen, wat hij gedaan heeft. Dat we nu echt even weg gaan, maar dat we snel weer terug komen. Speelt met hem. Laat hem zien wat hij gemaakt heeft of welk nieuw speelgoed hij heeft. Laat hem kleine opdrachtjes uitvoeren. En niet omdat wij dat van hem vragen, maar omdat hij dat zelf leuk vindt. “Ah die Maxi, is toch een lieve hond, hè mama?” is een vraag die ik meerdere keren per dag te horen krijg.
Onlangs is hij voor het eerst tijdens een training gekoppeld aan Max en zijn we het tuincentrum in geweest. Hij zelf vond het prachtig om met Max te zijn. Maar zelf zomaar ergens heen lopen ging nu niet meer. En dat leek hem (en mij!) wel rust te geven.
Mooi om te zien dat het contact met Max zich zo goed ontwikkelt. Ook op andere gebieden maakt mijn zoon sprongen. Op school ontwikkelt hij zich goed. Hij wordt zelfstandiger, is vrolijk en kletst er op los. Of dat zonder Max niet gelukt was is niet te zeggen natuurlijk, maar hij draagt er zeker aan bij!
Veronique, moeder van zoon van 7 (ASS) en dochter van 5.
Via social media lazen we een post over een hulphond. Een hulphond die ingezet kan worden voor kinderen met autisme? Als therapie of geleidehond? Bestaat dat echt? Onze interesse was gewekt. Zou dit iets zijn voor onze zoon met ASS, die toen 5 jaar was? Een lieve jongen, die je constant in de gaten moet houden of liever vast moet houden anders ben je hem kwijt. Hij ziet geen gevaar en als iets zijn interesse heeft gewekt, dan moet hij daar naar toe, zonder daarbij op zijn omgeving te letten.
Op zoek naar meer informatie werd het enthousiasme alleen maar groter. Het zou onze zoon ook kunnen helpen bij het creëren van meer rust, het hebben van een maatje, iemand om zijn verhaal bij kwijt te kunnen, het leren zorgen voor dieren, verbeteren van communicatie, helpen om alleen zijn weg te vinden bij alledaagse dingen. En ziet zo’n doodle, die veel ingezet wordt, er toch ook niet gewoon geweldig uit? Alleen dat is al leuk.
Reflectie momentje: Willen wij echt een hond? Een hond is ook een zorg, kost veel tijd, er moet altijd rekening mee gehouden worden en is niet te vergeten een kostenpost. Past dit in ons gezin? Willen we die investering doen? We laten het plan even rusten. Zijn we over een paar maanden nog enthousiast, dan gaan we echt op zoek naar een hond en een trainer.
Ja, na een paar maanden nog steeds enthousiast. Op zoek naar een doodle. Een goede fokker, een betaalbare prijs. Mag de pup getest worden en mogen we deze zelf uitzoeken? Gelukt. In juli 2015 is pup Max bij ons in huis gekomen.
En ondertussen op zoek naar een trainer. We zijn uitgekomen bij Mariolein Ockers van Stichting SAAC, die naast individuele begeleiding aan onze zoon op het gebied van autisme, ons ook helpt met het zelf trainen van Max. Voordat Max kwam, was onze zoon daardoor al voorbereid op zijn komst.
Een pup opvoeden, dat is nog best een ding naast je drukke (gezins)leven. Een fladderend kind naast een speelse pup is geen goede combi. Vertel je kind maar dat het rustig moet doen, omdat de hond anders te druk wordt. Vertellen lukt wel, maar de praktijk werkt natuurlijk anders. Zoon had enorme interesse in de pup, maar de pup sprong en hapte alleen maar naar al de fladderende bewegende lichaamsdelen en kleding. Echt een band ontstond er daardoor niet en de interesse voor de hond was weg. Dochter van 4 daarentegen deed alles met de hond….. uh wat was het doel ook alweer van de hond?
Maar gelukkig. Max is flink groter geworden, is net 1 jaar, en een stuk rustiger. Interesse in de hond kwam terug. De band komt en wordt steeds iets beter.
Mijn zoon is nu 7 en aait en kroelt de hond, voert hele gesprekken met hem. Vertelt wat hij gaat doen, wat hij gedaan heeft. Dat we nu echt even weg gaan, maar dat we snel weer terug komen. Speelt met hem. Laat hem zien wat hij gemaakt heeft of welk nieuw speelgoed hij heeft. Laat hem kleine opdrachtjes uitvoeren. En niet omdat wij dat van hem vragen, maar omdat hij dat zelf leuk vindt. “Ah die Maxi, is toch een lieve hond, hè mama?” is een vraag die ik meerdere keren per dag te horen krijg.
Onlangs is hij voor het eerst tijdens een training gekoppeld aan Max en zijn we het tuincentrum in geweest. Hij zelf vond het prachtig om met Max te zijn. Maar zelf zomaar ergens heen lopen ging nu niet meer. En dat leek hem (en mij!) wel rust te geven.
Mooi om te zien dat het contact met Max zich zo goed ontwikkelt. Ook op andere gebieden maakt mijn zoon sprongen. Op school ontwikkelt hij zich goed. Hij wordt zelfstandiger, is vrolijk en kletst er op los. Of dat zonder Max niet gelukt was is niet te zeggen natuurlijk, maar hij draagt er zeker aan bij!
Veronique, moeder van zoon van 7 (ASS) en dochter van 5.